Mexico zomer 2012

Onvergetelijk vrijwilligerswerk in het buitenland

Mexico zomer 2012 door Sofie L. en Ireen C.

 

Op donderdag 5 juli 2012 vertrokken we met ons 6-en (Deborah, Kelly, Iris, Eline, Sofie en Ireen) met Vides naar Mexico, om daar een maand lang, speelplein te houden, cursus te geven en een beetje de toerist uit te hangen. Na enkele dagen aanpassen in Mexico city vertrokken we naar Ocotepec, een bergdorpje in de provincie Chiapas...

 

De begeleiding presenteert: Enkele anekdotes van ons avontuur…. :-)

 

De Pitbull

 

Aangekomen in Mexico city wilden we ook wel wat van de stad bezichtigen. De plaatselijke zuster Alejandra was wel een beetje bezorgd om ons, dus kregen we een van haar bejaarde zusters mee om ons te vergezellen en ons een beetje weg te wijzen. (Ja, want Zr Alejandra is de directrice van een bejaardentehuis voor zusters :-) )

Zuster Brigida is 78 jaar, nog goed te been, en uhm… een beetje koppig?

 

Dag 1 van ons Mexicaans avontuur gaan we vol enthousiasme op pad met onze chaperone, op zoek naar het kasteel van Chapultepec (aka de residentie van Carlotta of Charlotte van België vroeger) en het antropologisch museum.

 

De tocht naar het kasteel staat nog het meeste in ons geheugen gegrifd :

 

Menig colectivo (plaatselijke minibusjes) werd door Zr Brigida tegengehouden met de vraag of ze ons konden meenemen (niet lettend op het feit dat meestal de deur niet eens meer dicht ging door het vele volk dat er al in zat), ook menig taxichauffeur werd door haar bevraagd om 7 mensen in een keer mee te nemen (wat uiteraard niet kon!) want de groep splitsen o wee daar doen we niet aan mee.

Maar goed dan maar een stuk te voet. Zo goed als élke mens die we tegenkwamen kreeg de volgende vraag voorgeschoteld: " waar kunnen we de bus nemen naar..." Ook straten oversteken was een hele belevenis, zebrapaden en verkeerslichten zijn immers nergens goed voor.

 

Eenmaal aangekomen aan het park waar het kasteel zich bevond zagen we de torens al boven de bomen uitkomen. Toch bleef ze om de 3 passen omstaanders tegen houden : ‘Dónde está el castillo?’ Hahaha…. We hebben hier hard om moeten lachen, en ok, ook toegegeven, we waren ook een beetje geïrriteerd ;-)

 

Later volgde dan : ‘Waar bevindt het antropologisch museum zich’ en ‘waar kunnen we de bus nemen naar’ waarna de buschauffeur werd lastig gevallen met de vraag: " wanneer moeten we afstappen" ;)…. Jaja, onze Zr Brigida.

 

Dag 2 heeft haar dan weer haar bijnaam opgeleverd. Weer vragen naar de gekende weg :), waarna we beetje bij beetje zelf het heft in handen namen, wat helaas niet in dank werd afgenomen. Het werd bijna een gevecht om een alternatieve metroroute te nemen (we wilden immers het centrum vermijden door de betoging tegen de verkiezingen die daar op dat moment plaatsvond en waar we ver van wilden wegblijven). Miserie met bommaatjes, maar onze pitbull, ach het was een goede madam.

 

Dat terzijde, besloten we wel het schema in de terugreis iets aan te passen ;-). Toen we op het einde van onze reis onze toeristische ontdekkingen in Mexico city verder wilden zetten, hebben we dan ook zeer beleefd onze gezelschapsdame afgewimpeld en zijn we er zelf op uitgetrokken, we wisten nu immers welke vragen we aan de mensen moesten stellen ;)

 

 

Proper Ocotepec

 

In Ocotepec rijdt sinds enkele jaren 2 keer per week een vuilniswagen langs. Je kent dat wel, op gepaste tijdstippen kan je daar dan je vuilnis in kwijt. Handig toch? En een verbetering tegenover vroeger! Echter, de mensen in Ocotepec zijn hier nog niet helemaal vertrouwd mee: afval hoort immers nog altijd thuis in de rivier, op straat of anders verbrand je dat gewoon (inclusief plastiek (mm frisse lucht) en blikjes, die bijgevolg zwartgeblakerd blijven liggen).

De mooie natuur van de streek wordt dus eigenlijk wat verpest door al het zwerfvuil, en elke morgen worden je neusgaten geprikkeld door smeulende brandhaardjes.

 

Tijd voor Mr Proper, dachten wij! En de zusters juichten ons initiatief toe. Limpiamos Ocotepec, luidde ons mileuspel, en het doel bestond erin de kinderen hun eigen dorp te laten opruimen en ze tegelijkertijd te sensibiliseren over hun –ik-laat-alles-wat-ik-in-mijn-handen-heb-op-straat-vallen-en-verbrand-al-de-rest-gedrag.

 

De kinderen werden per leeftijd (en natuurlijk ook jongens en meisjes gescheiden want daar spelen ze niet samen) in groepen gedeeld. Elke groep kreeg een vuilniszak mee die ze zo snel mogelijk moesten vullen met afval om een opdracht te kunnen uitvoeren op een van de posten (ze moesten er dan muziekinstrumenten mee maken, een afvalsorteer estafette doen, uitbeelden,...). Elke groep kreeg ook een kaart mee van het vervuilde Ocotepec, met daarop bijvoorbeeld: een vervuilde rivier, een brandend stort,... en door het uitvoeren van de opdrachten konden ze dan kaartjes verdienen als proper water, een vuilniswagen,... Als hun kaart helemaal vol was, hadden ze Ocotepec rein gemaakt :-).

Het was echt fijn om te zien hoe proper de dorpskern werd, de kinderen genoten ook van het spel (en maar afval verzamelen!), dat er nog 2 boemannen (allée boevrouwen) rondliepen die de afvalzak konden afpakken kon hen niet deren, integendeel zelfs, ze gierden het uit van de pret ;).

Ocotepec lag er achteraf echt wel proper bij, de afvalberg op ons binnenplein loog er niet om. De zusters konden er wel niet zo goed mee lachen dat al dit vuil binnen de schoolmuren lag en regelden dat de vuilniskar een speciale ophaling zou doen de volgende dag. Maar amai, dat was nogal tegen de zin van die luie werkmannen! Enfin eind goed al goed, want de zusters zijn autoriteit in Ocotepec, en zeker Sor Josefina, de chef van de keet, dus een uurtje later was onze ‘patio’ weer clean as can be ;-)! Of het een grote impact heeft gehad op het gedrag van de kinderen weten we niet, maar elk initiatief helpt en stapje voor stapje is the way to go hé :-). We waren er in ieder geval content van, en de zusters waren zeer dankbaar voor ons initiatief. ‘Jullie brengen ons op ideeën’, luidde het :-).

 

 

Wat sluipt daar door het gras

 

Een slang? Of gewoon enkele kinderen op zoek naar krokodillen?

Op een namiddag in de comunidad (een gehuchtje op een 2u stappen van Ocotepec) was het tijd voor wat strategisch stelen. Samen met een stoet kinderen verlieten we ons basketbalveldje om af te dalen richting rivier en uitgestrekt veld met gras zo hoog dat de kleinste kinderen erin verdwenen. Dé ideale plaats voor een sluipspel :-).

De kinderen werden ingedeeld in groepen, 2 groepen voor de jongens en 2 voor de meisjes. Elke groep moest een zo groot mogelijke krokodillenfamilie uitbouwen. Daarvoor moest je alle nodige ingrediënten voor de opvoeding van een baby krokodil verzamelen : medicatie, spelletjes, voedsel en drank. Deze kaartjes lagen overal verstopt in het veld, of moest je gaan stelen uit het kamp van je tegenstanders. Per 4 verschillende kaartjes, kon je dan een baby krokodil verdienen, tenminste, als je zonder kleerscheuren tot op de centrale post geraakte. Want ja oh ja, daar lagen weer boevrouwen op de loer, die je zomaar alles konden afpakken (na een niet zo lichte tackel weliswaar ;-) ) Al kwamen ze er zelf niet zonder kleerscheuren vanaf. Ireen verwijderde sinds kort de laatste doorn uit haar lijf ;-).

 

 

 

Sssssssssssshhhhhhhhht hier wordt gegeten

 

Over het eten niks dan goeds. We werden echt verwend, gevarieerde menu's met veel groeten, er was ook altijd fruit en nu en dan eens lief lachen naar de zuster en een mopje vertellen leverde ons zelfs postre (dessert) op :-). Twee keer per dag warm, yoghurt a volonté, bonen (mét bonencompetitie om het interessant te houden ;-) ).Maar op zekere dag besloten we om een stomme maaltijd te houden, spreken was ten strengste verboden! ….. Nu, er bestaan geen woorden voor te beschrijven welke geluiden er uiteindelijk geproduceerd werden, maar we kunnen jullie garanderen…. het was de meest geanimeerde maaltijd van deze reis en we waren blij dat er toen geen zusters in de buurt waren! :-)

 

 

 

Don Bosco reïncarneert

 

Ocotepec is sinds dit jaar een zuster rijker. En hoe we het provinciehoofd hier dankbaar voor zijn! Geliefd door allen met liefde voor iedereen, dat is wel onze Zr Margarita , een zuster in het spoor van Don Bosco.

Het was een zaligheid om te zien hoe ze met ons meespeelde met de kinderen, hoe ze altijd een manier vond om ze te bereiken, hoe ze ten allen tijde boordevol energie en ideeën zat, de kinderen altijd centraal plaatste, maar ook hoe ze voor ons zorgde in de comunidad, of als er iemand ziek was. Zuster Margarita leeft met hart en ziel voor wat ze doet, en haar omgang met kinderen en haar medemens was een voorbeeld voor eenieder van ons… Een dikke pluim en vele kussen van ons want we gaan je missen!!!

 

 

Een douchke nemen met de zuster

 

Op een zekere namiddag besloten we met de kinderen te gaan plonsen in een waterval. “Slechts een kwartiertje stappen vanaf het centrum.” Jaja…Neem dat kwartiertje maar met een korreltje zout, het bleek een uur te zijn. Maar ach, in Mexico heb je tijd ;-). In een stoet al zingend, olifantenpas en mopjes tappend trokken we met de kinderen en ons geliefde Zuster Margarita (aka Bloempje) naar de waterval.

Hier sprong je gewoon met kleren enal onder want zwemmen in badpak of bikini doe je niet in het binnenland van Mexico. Maar dat kon de pret niet drukken. Het plezier werd nog groter toen tot ieders jolijt Bloempje ook mee onder de waterval kwam staan, met nylonkousen en al. Wat een zuster!

Op de terugtocht beslisten de weergoden dat we nog niet nat genoeg waren want we kregen nog een regenbui getrakteerd. Maar, ontdekking van de eeuw: een lokale plant met heeeele grote bladeren. *TADAAAA* iedereen had een paraplu :).

 

 

Moeten er nog bonen zijn?

 

Wie eten in Mexico zegt, denkt aan tortillas en bonen. Nu deze bonen zijn niet de groene bonen die we in België kennen. Maar zijn bruin en al dan niet half of helemaal geplet en komen bij zo goed als elke maaltijd. Om toch een beetje te eten als Mexicanen hadden we ons dus voorgenomen om elke keer als er bonen op tafel stonden, hiervan te eten. Moedig begonnen we met 5 aan deze opdracht. Iris deed wegens het niet lusten van bonen al preventief niet mee. Na een tijdje moesten echter Kelly en Deborah ook de strijd staken. Eline en Ireen hebben nog geprobeerd om Sofie op sluwe wijze uit de competitie te kegelen, maar het mocht echter niet baten. 3 deelnemers overleefden de competitie. We zullen nog eens terug moeten gaan om te zien wie de uiteindelijke winnaar wordt. :)

 

Sofie L. en Ireen Carette

 

 

Vides

Groenveldstraat 42 - 3001 Leuven

0473 40 55 28

info@vides.be

 

BE20 4600 4680 4156 - KREDBEBB

 

 

Jeugddienst Don Bosco

Naamsesteenweg 37 - 3001 Leuven

016 24 16 20

jeugddienst@donbosco.be